"რაც მაგ შაჰებს საქართველოსთვის საქმე უქნიათ, ხო ერთბაშად ამოვიყარე ყველას ჯავრი..." - მოგონებები ლეგენდარულ ლევან თედიაშვილზე

ლე­გენ­და­რუ­ლი ქარ­თვე­ლი ფა­ლა­ვა­ნი ლე­ვან თე­დი­აშ­ვი­ლი 76 წლის ასაკ­ში გარ­და­იც­ვა­ლა. ის უნი­ჭი­ე­რე­სი კაცი იყო, გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი იუ­მო­რის პატ­რო­ნი.

გთა­ვა­ზობთ რამ­დე­ნი­მე მო­გო­ნებს ყვე­ლა დრო­ის სა­უ­კე­თე­სო მო­ჭი­და­ვე­ზე "ლე­ლოს" არ­ქი­ვი­დან:

• რამ­დე­ნი გა­და­ი­ხა­დე?

იმ დღე­საც სას­პორ­ტის სა­სახ­ლის თა­ღებ­ქვეშ გუ­გუ­ნებ­და ტრი­ბუ­ნე­ბი. თბი­ლი­სი თა­ვი­სუ­ფალ ჭი­და­ო­ბა­ში სა­ერ­თა­შო­რი­სო ტურ­ნირს მას­პინ­ძლობ­და. ხა­ლი­ჩის ცენ­ტრში მე­ტო­ქეს შე­ჭი­დე­ბუ­ლი ორგზის ოლიმ­პი­უ­რი ჩემ­პი­ო­ნი ლე­ვან თე­დი­აშ­ვი­ლი იდგა. ქო­მა­გე­ბი ხმის ჩახ­ლე­ჩამ­დე უყ­ვი­როდ­ნენ ქარ­თველ ფა­ლა­ვანს - ცოტა ხანს ნუ წა­აქ­ცევ, ბიჭო, ეჭი­და­ვე... გვა­ყუ­რე­ბი­ნე... ლე­ვან­მა კი რამ­დე­ნი­მე წამ­ში მო­უმ­თავ­რა მე­ტო­ქე­ებს საქ­მე. სა­გა­რე­ჯო­ში ჩა­სულს მე­ზობ­ლის ბიჭ­მა უსაყ­ვე­დუ­რა - ეგ რა ქენი, ჭი­და­ო­ბა რა­ტომ არ გვაჩ­ვე­ნეო.

- ბი­ლეთ­ში რამ­დე­ნი გა­და­ი­ხა­დე? - მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ჰკი­თხა ჩემ­პი­ონ­მა. რო­გორც სხვებ­მა, მა­ნე­თიო, უპა­სუ­ხა.

- ჰოდა, რაც გა­და­ი­ხა­დე, გე­ნაც­ვა­ლე, მეც იმი­სა ვი­ჭი­და­ვე, - უთხრა ღი­მი­ლით ლე­ვან­მა.

მე­ზობ­ლის ბიჭი თე­დი­აშ­ვი­ლის მა­მას მი­უბ­რუნ­და: "ჩემო ქი­ტეს, შენ­თვინ ი გიტ­ლე­რის ბომბსა თი­თე­ბი კი არა, სხვა რამე უნდა წე­ე­წყვი­ტა, ეს არ­გა­საზ­რდე­ლი რო არ გა­გე­კე­თე­ბი­ნა"...

• 80.000 დო­ლა­რი და ირა­ნის შაჰი

- რკი­ნის ნერ­ვე­ბის პატ­რო­ნი იყო! - იხ­სე­ნებ­და ვახ­ტანგ ბა­ლა­ვა­ძე. - მი­უნ­ხე­ნის ოლიმ­პი­უ­რი თა­მა­შე­ბის მე­ო­თხე წრე­ში ამე­რი­კელ პე­ტერ­სონს უნდა შეხ­ვედ­რო­და. მთე­ლი ღამე არ და­მი­ძი­ნია, ას­პა­რე­ზო­ბის დღე­საც ვნერ­ვი­უ­ლობ­დი, სხვე­ბიც ვერ პო­უ­ლობ­დნენ ად­გილს. მო­დის ლე­ვა­ნი და მე­კი­თხე­ბა - ხა­ლი­ჩა­ზე გას­ვლამ­დე რამ­დე­ნი წუთი დარ­ჩაო.

- სა­ათს დავ­ხე­დე - ერთი სა­ა­თი-მეთ­ქი.

- წა­ვუ­ძი­ნე­ბო!

- რას იზამ-მეთ­ქი?

- წა­ვუ­ძი­ნე­ბო!

- ალ­ბათ, ხუმ­რობს, გა­ვი­ფიქ­რე. ის კი მიტ­რი­ალ­და და წა­ვი­და.

- გა­დამ­რევს ეს კაცი! - ვფიქ­რობ. ვიწ­რი­ა­ლე, ვიწ­რი­ა­ლე, ვერ მო­ვის­ვე­ნე... მა­ინც სად წა­ვი­და? აბა, იმას რო­გორ წარ­მო­ვიდ­გენ­დი, რომ გა­დამ­წყვეტ შეხ­ვედ­რამ­დე ერთი სა­ა­თით ადრე და­ძი­ნე­ბას შეძ­ლებ­და.

წა­ვე­დი და ვნა­ხე...

ღმერ­თო, შენ მიშ­ვე­ლე!

სძი­ნავს! წარ­მო­გიდ­გე­ნი­ათ? იმი­სი ხვრინ­ვა შო­რი­დან მეს­მის...

შეხ­ვედ­რის და­წყე­ბამ­დე 15 წუთი დარ­ჩა.

- ადე, ბიჭო! - ვაღ­ვი­ძებ.

- სიზ­მარ­ში რო ჟი­რაფს ნა­ხავ, რას ნიშ­ნავს? - მე­კი­თხე­ბა...

სძლია პე­ტერ­სონს, 12 ქუ­ლის სხვა­ო­ბით.

იხილეთ ვრცლად - კითხვის გაგრძელება